"Aahh David". Zo begroette hij mij steevast, toen ik naast hem
ging zitten, aan één van de tafeltjes bij café De Grillekes. Hij had dan al een
strategisch tafeltje uitgezocht van waaraan wij het tv scherm goed konden zien.
Het was nu al zo’n 2 jaar de gewoonte, dat ik, bij een
uitmatch van OH Leuven (want bij thuismatchen zat ik IN het stadion) samen met
Willy ging genieten van de gevolgen van het Leuvense voetbalwonder. Een wonder
dat ervoor gezorgd had, dat voor het eerst in meer dan 50 jaar, een Leuvense
voetbalclub mocht aantreden in de hoogste afdeling.
Het Leuvense voetbal nam een belangrijke plaats in, in het
leven van Willy. Zijn grote liefde, Stade Leuven, was dan wel zo’n 10 jaar
geleden opgeslokt in een fusie met Oud-Heverlee en Daring Leuven, toch kleurden
Leuvense voetbalemoties nog steeds Willy’s leven. “Ze hebben een oude vrouw die op het punt
stond 100 jaar te worden, een nekschot gegeven”, klonk het furieus uit de mond
van Willy, toen de fusie een feit was. Het was ZIJN vrouw, Stade, die hij met
lede ogen had zien ombrengen.
Ik volgde zelf al een tijdje het Leuvense voetbal als
reporter voor de lokale radio en later ook de krant. Daardoor passeerde ik
Willy destijds vaak op de tribune van zijn Stade. Ik had zelden tijd voor een
lange babbel. Maar hem in die tribune zien zitten, een paar bankjes verder dan
waar ik zat, herinnerde mij er steeds aan, dat in deze stad mijn roots lagen,
dat ik hier thuis was.
Het was ook naar dit stadion dat hij mijn vader, toen ze nog
klasgenoten waren, voor het eerst meenam naar het voetbal. Dankzij Willy leerde
mijn vader niet alleen het voetbal kennen, maar ook mijn moeder. Dat maakt van
Willy de archè van mijn familie, de oorsprong, het begin. Zonder hem was ik er
gewoon niet.
Maar ook dankzij Willy was mijn vader dus een voetbalfan
geworden. En dat zorgde er veel later dan weer voor, dat ik ook een passie
ontwikkelde voor het spel met 22 spelers en 1 lederen bal. Willy was dus de
oer-reden waarom ik in deze tribune zat, als mens, en als sportjounalist.
Toen vanwege de groei van de Leuvense club, enkele jaren
geleden, het stadion werd uitgebouwd, en de bescheiden tribune werd vervangen
door een veel grotere nieuwe met business seats en restaurant, was Willy’s
commentaar daarop: “waarom moet dat nu, die oude tribune was toch nog goed”.
Beter kan ik Willy niet typeren.
Sinds die fusie en de nieuwe tribune ging Willy niet meer
naar het stadion aan den Dreef, maar hij volgde alle wedstrijden wel nog op het
scherm, in zijn vertrouwde cafe De Grillekes, of een café verder, in ’t
kaffaat.
In één van die zaken was het, dat hij me een keer in zijn
typisch gepassioneerde stijl, het hele verhaal deed van de geschiedenis van
Stade Leuven. Hij had het over een aaneenschakeling van fusies, en ook over een
Lens die mee aan de wieg had gestaan van Stade Louvaniste.
Toch heeft hij nooit helemaal afstand gedaan van Stade
Leuven, Er was nabij het stadion ook een tennisclub die dezelfde naam droeg. En
daar kon je Willy vaak een cola light zien drinken met zijn vrienden en
vriendinnen, ofschoon hij daarbij zelf nooit een tennisracket in de hand nam.
Hij had voor zijn 84e verjaardag zelfs nog een groot feest gepland
met meer dan 50 vrienden aldaar. Een feest dat er niet is gekomen.
Die laatste keer dat ik hem ontmoette bij De Grillekes, zo'n maand geleden, was hij zichtbaar blij me te zien. Hij zag er niet goed
uit. “Ik heb een longontsteking gehad”, vertelde hij me op een trieste toon.
Ook had hij zijn gebit gebroken en het nieuwe was nog niet klaar. Daardoor leek
Willy plots veel ouder. Hij hoorde ook plots minder goed, want ik moest een
paar keer herhalen wat ik zei. Daarvoor was dat nooit een probleem geweest. Toch
leek hij nog strijdvaardig en even spits in zijn commentaren, toen OHL er niets
van bakte in de eerste helft tegen KV Mechelen.
Meestal ging het zo dat hij me tijdens de eerste helft een
drankje betaalde, en dat ik met hem hetzelfde deed in de tweede helft.
Maar deze keer ging het anders. Willy stond erop dat hij
deze keer alles zou betalen. Eigenlijk was er helemaal geen reden om van onze
stilzwijgende afspraak af te wijken, maar hij wilde niet dat ik een cent zou
uitgeven die avond. Alsof hij me nog een laatste keer wou trakteren. Maar hoe
kon ik weten, dat dit onze laatste voetbalavond samen zou worden?
OHL speelde een veel betere tweede helft en won nog met 1-5.
Is het een toeval dat je tussen 2 voetbalseizoenen bent
heengegaan Willy? Alsof je de voetbalcompetitie niet wilde onderbreken. Alsof het
voetbal je op de been hield.
Wanneer straks weer het nieuwe seizoen begint, zal ik je
missen. Je was mijn Leuvens anker, mijn voetbalmaatje, mijn bijzondere oom.
David Grietens
in memoriam: Willy Lens (1929-2013)
